Ik weet het, het is stillekes, heel stillekes op ons Fortenblogje. Misschien te stillekes. Mijn goede voornemens voor dit nieuwe jaar zijn al meteen naar de vaantjes... druk, drukker, drukst, moe, weinig tijd voor minder belangrijke dingen,,, met als resultaat dat het in ons Fortenhuisje sinds vrijdag ook een heel pak stiller is. Dollineke haar stem heeft het begeven... Tja, vanmorgen na enkele dagen superhees te zijn geweest (zeg maar sprakeloos), ben ik richting de dokter getrokken 
En die zag waarschijnlijk gelijkaardige stembanden 
en nu heeft Dolinneke minstens drie dagen absoluut spreekverbod gekregen. Fluisteren is namelijk helemaal taboe. Thuis lukt het nog wel dankzij een fluitje, gelaatsuitdrukkingen en gebarentaal. Maar in de buitenwereld krijgen de mensen de slappe lach als ze me bezig zien. Bij de beenhouwer hielden ze zich nog een beetje in, onze huisarts heeft twee keer op een kwartier de slappe lach gekregen, bij de apotheker deden ze een poging om zich ernstig te houden. Al ben ik zeker dat ze 't daarna in hun broek van 't lachen gedaan hebben. Mijn vioolleraar probeerde met enkele grapjes het leuke van de situatie te bekijken... Maar ale, blij dat de anderen zich amuseren... daardoor wordt het voor mij ook iets leuker. En weet je wat ik het meeste mis? Zingen. Nu besef ik dat ik eigenlijk de hele dag door zit te zingen. In ieder geval, voor zo'n tettermadam als Dolinneke is zwijgen echt niet zo evident.
|
Vorige pagina
